Upotreba municije sa osiromašenim uranijumom tokom NATO bombardovanja SR Jugoslavije 1999. godine dovodi se u vezu isključivo sa američkim avionom A-10. Ova letelica, konstruisana tokom hladnog rata kao ubica tenkova, opremljena je moćnim rotirajućim topom kalibra 30 milimetara, koji koristi granate čije je zrno napravljeno od osiromašenog uranijuma što ovoj municiji daje izuzetnu probojnu moć. Prilikom udara u oklop stvaraju se oblaci radioaktivne prašine koja kontaminira okolinu, a čije udisanje je opasno po zdravlje. A-10 je upotrebljavan u ratovima na Bliskom istoku i na Balkanu, a tamo gde je ovaj avion dejstvovao ostale su priče o pojavi sumnjivih oboljenja koja mogu dovesti i do smrti.
Iako je ta municija upotrebljena na teritoriji Srbije, do sada javnosti nije predstavljeno nijedno zvanično istraživanje koje bi dokazalo porast oboljenja kod osoba koje se su zatekle u zonama dejstava aviona A-10. čak i smrti pripadnika vojske, koji su se zatekli u tim zonama ili su se bavili saniranjem posledica dejstva municije sa osiromašenim uranijumom, zvanično nisu dovedene u vezu s tim ratnim događajima.
S druge strane, mnogi lekari su ukazivali na porast kancerogenih oboljenja u Srbiji u odnosu na period pre bombardovanja 1999. godine, ali te podatke, koji su i te kako indikativni, niko još nije precizno doveo u uzročno-posledičnu vezu s bombardovanjem.
Sticajem okolnosti, kad je reč o vojnicima koji su boravili na Kosovu i Metohiji na pojavu raznih sindroma najviše su se žalili upravo oni koji pripadaju strani koja je koristila municiju sa osirimašenim uranijumom – vojnici NATO-a. To posebno važi za italijanske vojnike koji su se po ulasku u južnu srpsku pokrajinu u junu 1999. godine razmestili na širem području Peći i đakovice, u pograničnom pojasu na kome su tokom NATO-a bombardovanja američki avioni A-10 pokušavali da pronađu kamuflirane tenkove Vojske Jugoslavije da bi dejstvovali po njima. Kako je zvanično objavljeno, od posledica trovanja osiromašenim uranijumom umrlo je 45 italijanskih vojnika koji su služili na Kosovu i Metohiji u sastavu Kfora, dok je njih čak 515 obolelo od raka.
Posle rata domaći specijalizovani vojni i civilni timovi obavili su dekontaminaciju terena na kome je korišćena municija sa osiromašenim uranijumom na jugu centralne Srbije (okolina Bujanovca i Vranja), kao i na jednoj lokaciji u Crnoj Gori (poluostrvo Luštica), dok su lokacije na Kosmetu ostale nedostupne za naše eksperte. Pronađena zrna deponovana su u bezbedno skladište, a jedno od njih, za koje je dokazano da više ne ugrožava zdravlje, izloženo je kao eksponat u Vojnom muzeju u Beogradu.
Upotreba ove vrste municije, koja nije zabranjena, i dalje izaziva kontroverzu među ekspertima. Dok lekari upozoravaju na rizik po zdravlje svih koji se nađu u zonama dejstva, što takvu municiju moglo svrstati u kategoriju neselektivnog oružja čija upotreba se sve češće zabranjuje (poput nagaznih pritivpešadijskih mina ili kasetnih bombi), vojni stručnjaci najmoćnijih država ne žele da se odreknu te izuzetno probojne municije, pa su tako razvijene i tenkovske granate sa osiromašenim uranijumom izuzetne probojne moći.
