Svetosimeonska akademija, koju vec 12 godina povodom crkvenog spomena na Stefana Nemanju – ciji je monasko i svetiteljsko ime Simeon Mirotocivi – priprema “Dobrocinstvo”, Poklonicka agencija Srpske pravoslavne crkve, bice odrzana veceras u Velikoj dvorani Kolarceve zaduzbine, u Beogradu. Na duhovnoj akademiji, koja se odrzava s blagoslovom Njegove svetosti patrijarha srpskog gospodina Pavla, besedu o rodonacelniku loze Nemanjica kazivace prof. Dr. Radmila Marinkovic. U umetnickom delu programa premijerno ce biti izvedena kompozicija Svetislava Bozica “Svetosimeonska duhovna pletenica”, napisana upravo za ovu duhovnu priredbu na stihove savremenog pesnika iz Cikaga Djordja Nikolica. Pod dirigentskom palicom Milovana Pancica, kompociziju ce izvesti AKUD “Lola”, a stihove ce govoriti glumac Boris Pingovic.
Sta je, i kako je nastala “Svetosimeonska duhovna pletenica”, za “Politiku” govori kompozitor Svetislav Bozic, redovni profesor beogradskog Fakulteta muzicke umetnosti.
“Rec je o duhovnom mozaiku sastavljenom iz tri sloja koji do danasnjeg dana nadahnuto obnavljaju nasu tradiciju. Osnovni sloj je liturgijski, misao Jovana Zlatoustog horski donesena kroz cetiri vazna molitvena dela: Oce nas, Tebe pojem, Vjeruju i Budi imja Gospodnje. Drugi sloj vezan je za deseteracku komponentu naseg pamcenja iz koga pesnik, a potom i kompozitor, jezikom novoga doba, a starim kalupom, koriguju sebe, svoje okruzenje i sve ono sto rec i zvuk dodiruju. Treci i najmladji je sloj umetnicke lirike, koja na osoben nacin otkriva pesnikovu putanju od Oplenca do Cikaga. U svemu tome nasao sam odredjenu duhovnu signalizaciju koja je, iz ohridskog zagrljaja nasih svetih predaka i Momcila Nastasijevica, kao genetska konstanta ugradjena u kaplju krvi svakog Srbina. Tragajuci za nevidljivim nitima sopstvene duhovne akustike ucinio sam moguci odabir poetskog konteksta pesnika, a sve u nameri da nista u ozvucavanju ne bude duhovna, moralna i esnafska rutina, da se o danu Svetog Simeona Mirotocivog, sto je moguce vise iskaze, san o boljitku i napretku, tvorenijima koja nece pojesti povrsnost svakodnevnog zaborava”, rekao je Svetislav Bozic.
Na pitanje: kako su se “sreli” stihovi pesnika iz dijaspore Djordja Nikolica sa notama kompozitora Bozica, autor “Svetosimeonske duhovne pletenice” kaze:
“Nenadano, tako sto sam video televizijsku emisiju sa knjizevne veceri koju je na Kolarcu imao Nikolic, koga nisam poznavao. Privukla me je mutna simbolika Rozdestva koja isijava iz umetnickog pevanja Djordja Nikolica, kao i njegova fatalna odanost i nesameriva tuga koja nas bolnim hukom vetrova iz Luga Radovanjskog i danas sustize. Potresle su me te iskre sustinske savremenosti i nadahnute zapitanosti nad cinom preveravanja, iz kojeg kaplju tragovi Milosa Crnjanskog, Danila Kisa i tolikih koji dolaze, ili su se vec oglasili.”
Objasnjavajuci svoju opcinjenost tradicijom, koje se, napominje, olako ne odricu svi stari i znacajni narodi u svetu, Svetislav Bozic kaze i zasto je tako:
“Tradicija je kvantum duhovne moci i zalog smislenosti postojanja, koga se nijedan narod i njegovi korifeji ne odricu. Tradicija je najkomunikativniji element i zalog svake savremenosti, te s toga uronjavanje u nju nije retardirajuci korak, no aktivna korekcija i najiscelitelnije kretanje putevima ozdravljenja i izbavljenja”, tvrdi kompozitor.
Ne skrivajuci cudjenje zbog pitanja da li sebe smatra kompozitorom duhovne ili, pak, etno muzike, kako ga neki danas nazivaju, Svetislav Bozic kaze:
“Ja sam kompozitor onih slojeva muzickog pamcenja koje dolazi iz velicanstvenog duhovnog levka vizantijsko-slovenske civilizacije kojoj je pecat dala raska napevnost i memorija. To znaci viseslojno zagledanje i ogledanje na polju duhovne i svetovne horske, solisticke i simfonijske muzike. To nije prostor nikakvog esnafskog skunatorenja koje su priuceni muzicki skribenti-vokalisti, neupuceni prijatelji Balkana, imenovali etno muzikom”, rekao je za nas list Svetislav Bozic, kompozitor i redovni profesor Fakulteta muzicke umetnosti u Beogradu.
