Gradimir Stojković je bio srpski književnik. Najčitaniji je prozni dečji pisac od 1990-ih do 2020-ih godina na prostorima bivše Jugoslavije. Sve njegove knjige su doživele više izdanja (Hajduk u Beogradu preko 20, uz tiraž preko 500.000 primeraka). Njegove pesme i priče su prevođene na engleski, francuski, italijanski, nemački, ruski, slovački, bugarski, rumunski, mađarski i makedonski jezik.
Reklama
Rođen je 3. marta 1947. godine u banatskom selu Mramorak kao mlađi sin u porodici učitelja, a kasnije direktora seoske osnovne škole, Borivoja i Mirjane Stojković, službenice u tadašnjoj seoskoj opštini. Stojkovići su, osim Gradimira, imali i 4 godine starijeg sina Aleksandra. Godine 1953. Gradimir polazi u osnovnu školu. Već u trećem razredu osvaja svoju prvu nagradu za književnost, Zmajevu nagradu za pesmu. Na žalost, ta pesma je zagubljena.
Godine 1957. porodica Stojković seli se u Vršac i Gradimir se upisuje u OŠ Vuk Karadžić, gde nastavlja da osvaja nagrade za svoje prve pesme, a jednu objavljuje i lokalni list.
Godine 1965. upisuje studije elektroenergetike na Tehničkom fakultetu beogradskog Univerziteta, koje ubrzo napušta. Iste godine sa dve pesme je zastupljen u zborniku Osuđeni na nežnost, objavljenom u Pančevu. Narednih godina dobija prve nagrade za pesme na Konkursu poezije mladih Vojvodine. Snima i nekoliko autorskih amaterskih filmova. Nakon tri godine, 1968. upisuje se na Višu pedagošku školu u Beogradu, odsek opštetehničkog obrazovanja. Pisao je za list Pančevac.
Do smrti živeo je u Brestoviku, mestu u beogradskoj opštini Grocka. Umro je u Brestoviku 19. februara 2025, posle kraće bolesti. Sahranjen je 25. februara 2025. na groblju u Grockoj.
Višu pedagošku školu završava 1970. i zapošljava se u beogradskoj OŠ Đura Daničić kao nastavnik osnova tehnike. Počinje da se bavi dečjim filmom i osniva Foto-kino klub u školi, a potom i Atelje mladih talenata. Fotografije i filmovi dece kojima je mentor osvajaju brojne nagrade u Jugoslaviji i inostranstvu. Kao nastavnik radi sve do 1995. godine. U međuvremenu, u teškim i sumornim danima 1993-94. radi za UNICEF i OKSFAM programe za decu Hajde da se igramo po izbegličkim centrima Srbije.
Po napuštanju posla nastavnika nakratko se zapošljava u marketingu kompanije Bel Padžet, gde osniva i uređuje dečji časopis Deci Bel, ali već sledeće godine zapošljava se u Biblioteci grada Beograda, u opštinskoj biblioteci Laza Kostić na beogradskoj opštini Čukarici. Vodi tribine Branko Ćopić (književnost za decu) i Među javom i međ snom (književnost za odrasle), sve do njihovih ukidanja 2004. godine. U penziju odlazi 2010. godine. U međuvremenu radi na medijskom opismenjavanju nastavnika u nevladinoj organizaciji Medijafokus. Održavao je preko 2 hiljade književnih susreta sa decom Srbije, Crne Gore, Makedonije, Hrvatske, Republike Srpske, Bosne i Hercegovine, Mađarske i Rumunije.
Godine 1961. završava osnovnu školu, porodica Stojković se seli u Pančevo, a Gradimir se upisuje u Tehničku školu Nikola Tesla, elektro smer. Iste godine postaje član pančevačkog KUD „Atelje mladih”, mestu okupljanja mladih pančevačkih glumaca, reditelja, slikara, muzičara, književnika, novinara i filmskih stvaralaca, što presudno utiče na njegov život. Već sledeće godine objavljuje prvi put priču Povratak u Eden u beogradskom časopisu Budućnost. Godine 1963. dobija nagradu za pesmu na konkursu poezije mladih Vojvodine, koji raspisuje pančevačka biblioteka. U žiriju su te godine bili Miroslav Antić, Đorđe Vlajić i Miloš Nikolić. Prvi put objavljuje pesmu u listu Pančevac. Iste godine snima prvi amaterski film, a narednih godina još nekoliko, za koje dobija nagrade na festivalima širom tadašnje Jugoslavije. U filmovima je najpre bio scenarista i snimatelj. Dobija drugu, potom i prvu nagradu za pesmu na Konkursu poezije mladih Vojvodine. Objavljuje pesme po listovima i časopisima tadašnje Jugoslavije. Počinje da piše za list Pančevac.
Kulturno-prosvetna zajednica Pančeva objavljuje mu, 1969. godine, prvu zbirku pesama Potomak ravnice. Nastavlja sa književnim radom i u januaru 1973. biva primljen u Udruženje književnika Srbije – Društvo književnika Vojvodine. Godine 1982. dobija prvu književnu nagradu Dragojlo Dudić za roman u rukopisu Rat Novakov i mir, koji sledeće godine objavljuje beogradski izdavač „Četvrti jul”. Izdavačka kuća Vuk Karadžić iz Beograda objavljuje 1985. godine njegov roman za mlade Hajduk u Beogradu, koji biva nagrađen nagradom Politikin zabavnik. U narednim godinama ovaj roman doživljava brojna izdanja, tiraž od nekoliko stotina hiljada primeraka i biva više od petnaest godina najčitanija knjiga za mlade po bibliotekama širom zemlje. Objavljuje brojne romane za mlade, zbirke pesama i pripovedaka. Postaje jedan od najtiražnijih i najčitanijih pisaca za mlade. Dobija brojne književne nagrade. Godine 2017. brisan je sa spiska Udruženja književnika Srbije. Godine 2022. postaje član Srpskog književnog društva.
Od 2010. godine, kada je premijerno izvedena, u Pozorištu lutaka u Nišu izvodi se predstava „Hajduk u Beogradu”, po tekstu Gradimira Stojkovića, a u režiji Milana Mađareva. U predstavi igraju glumci Pozorišta lutaka. U omladinskom pozorištu Dadov u režiji Đorđa Markovića izvodi se predstava „Hajduk u Beogradu” od 2023. godine kada je premijerno izvedena.
Režiser Milan Todorović je snimio film po romanu Hajduk u Beogradu. Projekcija filma je bila u novembru 2025. godine. Scenarista filma je Milica Konstantinović Stanojević uz koscenaristu Gradimira Stojkovića.
Izvor: FB Rojalistički klub
