Bitka kod Grocke koja se vodila na današnji dan 1739. godine je jedna od najvećih bitaka 18. veka i verovatno jedna od najsudbonosnijih bitaka po srpski narod, a retko ko danas uopšte zna o čemu se radi.
Reklama
Naime, nakon Prve velike seobe Srba kao posledice Velikog bečkog rata (1683−1699) između austrijske i osmanske imperije, Austrija, kao ključna sila u okviru Svetog rimskog carstva nemačke narodnosti, koristi Rusko-turski rat, koji traje u isto vreme i veliki ruski uspeh u oslobođenju Krima i protiv Turske, i započinje novi rat protiv Turske.
Austrijska vojska napada Turke na Balkanu, a Srbi izmučeni strašnim turskim zulumima i snažnom islamizacijom, kao posledica prethodnih austro-turskih ratova, ponovo stupaju u austrijsku vojsku i ratuju na austrijskoj strani.
Patrijarh srpski Arsenije IV Jovanović Šakabenta, sa episkopima skopskim, raškim, štipskim i samokovskim, poziva Srbe da se priključe austrijskim naporima i dobija podršku naročito u zlatiborskom kraju, Raškoj i Brdskim plemenima.
Srpske odrede u ovom ratu, predvodio je oberkapetan Kragujevca Staniša Marković Mlatišuma.
Pomognuti austrijskom vojskom i dobijenim oružjem, Srbi su vrlo brzo napredovali i oslobodili teritoriju sve do Niša, prodirući dalje ka Skoplju. Takođe u Starom Vlahu (zlatiborski kraj), srpski odredi pod komandom starovlaškog kneza Atanasija Raškovića, stižu do Novog Pazara i Prijepolja i pokušavaju da se spoje sa plemenima Brda koja takođe oslobađaju svoju teritoriju.
Međutim, Turci izvode strahovite protivnapade, zarobljavaju patrijarha srpskog Arsenija, koji kasnije uspeva da im pobegne, i nabijaju na kolac episkopa samokovskog Simeona. Uz sve nevolje, pojavljuje se i kuga.
Nakon poraza kod Novog Pazara i pod Vidinom, austrijska vojska, zajedno sa slabo snabdevenim srpskim odredima predvođenim Mlatišumom, polako se povlače prema severu. Tu im se pridružuje odbegli patrijarh, sa velikim brojem izbeglica.
I tako dolazi do odlučne bitke kod Grocke.
U nameri da sačuva ključno strateško mesto, kakav je Beograd, austrijski car i car Svetog rimskog carstva Karlo VI Habzburg dolazi lično u Beograd da predvodi svoju vojsku protiv nadiruće turske vojske.
Iz pravca Vinče (Zweibrücken – kako su Vinču nazvali Austrijanci), Austrijska vojska sa srpskim odredima, napadaju Turke u pravcu Grocke. Mnogobrojnije i bolje pripremljene turske trupe odbijaju ovaj napad i teraju Austrijance ka Beogradu, započevši veliku opsadu Beograda.
Bilo je mnogo mrtvih i ranjenih u ovom turskom kontranapadu. Čak 10 austrijskih generala je poginulo, a poginulih vojnika bilo je preko 5.000. Car Karlo VI Habzburg uspeva da se izvuče prema Zemunu.
Turci su opsedali austrijsku vojsku u Beogradu, sve do 18. septembra, kada je potpisan Beogradski mir. Austrijanci se povlače preko Save i Dunava, ostavljajući ponovo Beograd turskoj upravi, dok za to vreme Turci vrše strašne zulume.
Ogroman broj Srba sa svih strana spas traže sa patrijarhom Arsenijem IV Jovanovićem Šakabentom. Pretpostavlja se da je otprilike isti broj Srba prešao Savu i Dunav kao u Prvoj seobi 1690. godine pod patrijarhom Arsenijem III Crnojevićem (Čarnojevićem).
Te seobe Srba krajem 17. i početkom 18. veka, kao posledice austrijskih poraza od Turaka, iz temelja menjaju etničku sliku Balkana. Praktično ne postoji srpski rod ili familija koji u tom periodu nije bio u pokretu i nije se selio sa jednog kraja Balkana na drugi, kao i preko Save i Dunava u Panoniju, uz najveći talas islamizacije Srba. I svi smo mi danas potomci tih ljudi kojima su životi tada dramatično bili promenjeni zulumima, seobama i islamizacijom.
Izvor: FB Rojalistički klub
