Sutra na Vidovdan na 83. rođendan Đorđa Stojanca, praunuka Živojina Mišića, medijski portal Rasejanje.info objaviće feljton sa ovom toplom osobom, koja itekako čuva sećanje ne samo na svoga pradedu Živojina, već i na svoje pretke, a posebno na oca, koga nikada nije video. Rođen je, na veliki dan, na dan kada se sve vidi 1943. godine u Valjevu, u porodici koja nosi ime vojvode Živojina Mišića, Đorđe Stojanac odrastao je između porodične slave i teških rana istorije, koje će kasnije odjeknuti i među srpskim rasejanjem. Njegovo detinjstvo obeležili su deda – impresionista Milan Milovanović, stroga i brižna baba Olga, „studentska majka” Vera, ali i gubitak oca Svetozara, oficira kraljevske vojske, koga su komunisti u Valjevu proglasili neprijateljem i streljali. U prvom delu feljtona pratimo kako se jedan vidovdanski život formirao pod senkom slavnog pradede i pod teretom porodične tragedije, iz koje će kasnije izrasti priča važna i za Srbe izvan matice.
Reklama
Od Senjaka do Grenobla: kako je praunuk vojvode Mišića tražio svoj put u Francuskoj
Iz beogradske kuće u Bulevaru vojvode Mišića 77, preko DIF-a i studentskog orkestra, Đorđe Stojanac kreće 1966. godine put Francuske – najpre u Alzas, zatim u Grenobl, pa u Pariz. U zemlji generala De Gola radi na objektima Zimskih olimpijskih igara, postaje majstor molerskog zanata „do savršenstva”, osniva svoju firmu i stiče dvojno državljanstvo. U drugom delu feljtona donosimo priču o tome kako se praunuk slavnog vojvode snalazio u svojoj „drugoj otadžbini”, ostajući istovremeno deo srpskog rasejanja koje živi između dva doma – Senjaka i Francuske.
Foto: Rasejanje.info
Sećanje, rehabilitacija i Kajmakčalan: kako praunuk vojvode zatvara porodični krug
Strah od UDB-e, retki odlasci u Crkvu, ukradene biste vojvode Mišića, susreti sa potomcima francuskih generala i dug, bolan proces rehabilitacije oca Svetozara – sve to čini kasniju, zrelu etapu života Đorđa Stojanca. U trećem delu feljtona pratimo kako je, uz pomoć prijatelja, uspeo da očev lik vrati među „dostojne oficire”, kako je sa 79 godina i 11 meseci stigao do kapelice na Kajmakčalanu, i zašto danas, kao deo srpskog rasejanja u Francuskoj, uz svakodnevnu Politiku u rukama, ponavlja reči svog pradede: „Život je duga i teška borba” i „Ko ne zna za strah, taj ide napred”.
Razgovor sa Đorđem Stojancem je vodila Katarina Krstić-Tadić, vlasnica, urednica i novinarka medijskog portala Rasejanje.info u prostorijama Društva za negovanje tradicija oslobodilačkih ratova Srbije do 1918. čiji je Đorđe potpredsednik. Živi na relaciji Pariz – Beograd, rado ode do Mionice i Struganika, do rodne kuće svoga pradede Živojina i prababe Olge. Društva za negovanje oslobodilačkih ratova Srbije do 1918. usko sarađuje sa Savezom Srba u Francuskoj 1912. te je čika Đorđe često gost Saveza i dolazi na mnoge manifestacije Saveza.
Izvor: Rasejanje.info
