Proces vraćanja srpstva u Crnoj Gori je nezaustavljiv i o tome nepobitno svedoče rezultati poslednjeg popisa stanovništva u ovoj republici. Ovo tvrde u beogradskom Udruženju „Knez Miroslav“ i iznose zanimljive podatke o nestajanju i ponovnom vaskrsavanju Srba u NJegoševoj postojbini.
Crna Gora je u novembru prošle godine imala je 672.656 stanovnika, od toga 273. 366 Crnogoraca, ili 40,64 procenta, Srba 201.892, ili u procentima 30,01 posto. Analitičari idu dalje od ovih brojki i predviđaju neminovna pomeranja u procentima u korist srpske nacije, navodeći podatke iz 1991. godine kada je u Crnoj Gori bilo 57.453, ili 9,34 posto Srba.
Popisi 1909. i 1921.
– Prvi popis stanovništa Crne Gore obavljen je 1909. godine. Tada imala 317.856 stanovnika. Od toga Srba je bilo 95 posto, a zamislite Crnogoraca 0,00 posto, narodski rečeno Crnogoraca nije bilo ni za zakletvu. Ostalo su bili Albanci. Sledeći popis obavljen je 1921, ali bez okruga Berane, Andrijevica i Boka i bilo je 199.227 stanovnika. Od toga Srba je bilo 91,35 posto, Crnogoraca opet 0,00 posto dok je Albanaca bilo 8,45 posto.
– Ovaj učetvorostručeni broj Srba za dvanćst godina i povratak srpstva na ognjišta Nemanjića za jedne je prirodan proces nacionalnog otrežnjenja, za druge mora i neočekivana eksplozija, a za treće povod da se razvije jedna druga teza uvođenja u jednu drugačiju priču satkanu od optužbi. A reč je o genocidu nad Srbima u Crnoj Gori koji je trajao od Drugog svetskog rata do danas i koji je sprovođen u dve faze. U tom navodnom zločinu i uništenju svega što je imalo predznak srpsko, u prvoj učestvovali su komunisti, u ovoj drugoj današnja vlast i oni koji je podržavaju u ovoj republici – kaže dr Bogoljub Šijaković, porfesor filozofije.
Udruženje „Knez Miroslav“ ima ambicije da razjasni poimanje srpstva do Drugog svetskog rata i nestajanje svega što je vezano za Srbiju tokom komunističke pedesetogodišnje diktature u Crnoj Gori i tim povodom je organizovalo veče posvećeno toj temi i poslednjem popisu stanovništva. Takođe, im je, kažu, želja da vide gde se nalaze „koreni širenja mržnje tokomposlednjih deset godina prema svemu što je srpsko“.
Pravoslavci i rimokatolici
Godine 1931. popis je izvršen na osnovu verske pripadnosti i maternjeg jezika. I od ukupnog broja stanovnika sa okruzima Berane, Andrijevica i Boka bilo je 360.044 stanovnika. Od toga pravoslavaca je 272.702, ili 75,74 posto, rimokatolika 26.070, ili 7,24 posto, muslimana 61.038 ili 8,45 posto. Srpski, hrvatski, slovenački i makedonski jezik upotrebljavalo je 339.955, ili 94,42 posto. Na osnovu toga komunistička komisija 1945. grupisala je nacije u tri grupe. Srba j bilo 93 posto, Hrvata 2 posto i Albanaca 5,03 posto.
– Na kongresu Komunističke partije Jugoslavije 1928. godine u Drezdenu, na kome je prisustvovalo preko pedeset delegata iz Kraljevine Srba Hrvata i Slovenaca, usvojen je akt o stvaranju novih država i nacija na Balkanu: Slovenije, Hrvatske, Makedonije i Crne Gore. Ove teze unesene su posle 46 godina, tačnije 1974. u Ustav SFR Jugoslavije, a koji je stvorio uslove za tragične događaja sa početka devedesetih godina 20. veka, prilikom razbijanja SFR Jugoslavije. I još jedan interesantan podatak, fašistička Hrvatska iz 1941. stvorena uz pomoć nacista takođe je i naziv preuzela iz drezdenskog pomenutog akta, pa je svoju monstrum-državu nazvala Nezavisna država Hrvatska, ne Neovisna – objašnjava dr Bogoljub Šijaković profesor filozofije.
To je samo jedan od uzroka, a sledeći koje navodi Udruženje „Knez Miroslav“, u tesnoj je povezanosti sa prvim. Naime, grupa hvrvatskih intelektualaca krajem tridesetih godina 20. veka podmetnuli su novi pogled na „rešnje“ crnogorskog pitanja. Reč je o tezida su Crnogorci potomci Dukljana, koji su navodno sinonim za srednjovekovne Crvene (Južne) Hrvate. Tu tezu podržavali su i neki krugovi u današnjoj Crnoj Gori obilato potpomognuti aktuelnim crnogorskim režimom.
Nestali u vreme komunista
– Na popisu 1948. godine dogodilo se nešto nezapamćeno u istoriji postojanja nacija sveta. Isti narod, isti ljudi, isti roditelji, ista deca, preko noći su zaboravili na svoje korene i postali Crnogorci. Crna Gora je te godine imala 377.189 stanovnika, od toga Crnogoraca 342.009, ili 90,67 posto, Srba 6.707, ili 1,78 posto, Albanaca 19.425, ili 5,15 posto i Hrvata 6.808, ili 1,8 posto. Taj trend manje-više održavan je sve do 2003. godine kada je svest o korenima potiskivana političkom represijom, raskinula okove i otvorila put ka povratku rodu Nemanjića.
– Sledeća dva uzroka leže u dvema pogubnim tezama nemačkih institucija i političara. Baš u vreme proturanja teze o Crnogorcima kao Južnim Hrvatima, slučajno ili ne, iz kuhinje hitlerovske obaveštajne službe razvila se strategija o svađanju malih naroda i manjina, kako bi se lakše došlo do cilja. Ova monstruozna namera na najsuroviji način zaživela je 1941. godine, a potvrđena 1943. Zbunjen zbog otpora na teritoriji Srbije i Crne Gore, u besu, Himler je kroz nabujali gnev obelodanio novu teoriju rekavši – „balkanske narode zavadićemo da nestanu u svojoj beznačajnosti“.
Nekontrolisani porast
– Koliko su komunističke vlasti kontrolisale nacionalna osećanja pokazali su izbori iz 1971. godine. Tada je bilo Srba u Crnoj Gori 39.512, ili 7,46 posto. To je bio alarm tadašnjim vlastima, koje su zaključile da je ta brojka previsoka i da je treba smanjiti. Učinjeno je to već 1981. godine kada je Srba bilo 19.407, ili 3,32 posto. No, godine 1991. nagoveštena su nacionalna talasanja, Srba je već bilo 57,453, ili 9,34 posto, da bi 2003. dostigao cifru od 201.892, ili 30,01 posto. Mi predviđamo da će taj procenat biti nešto veći od 50 posto na sledećem popisu – tvrdi istraživač Aleksandar Raković, bivši savetnik bivšeg ministra vera dr Bogoljuba Šijakovića, inače profesora filozofije.
Sve ove teze u život je pretočio komunistički režim 1945. godine, a kroz proglas o stvaranju crnogorske nacije tadašnjeg crnogorskog komunističkog lidera Milovana đilasa – objašnjava profesor Šijaković.
A šta se sa Srbima u kneževini Crnoj Gori do đukanovićeve Crne Gore i do ovog poslednjeg popisa događalo najrečitije, prema rečima našeg sagovornika, govore statistike, preko kojih se može zaključiti „da je reč o genocidu, ili političkom satiranju“.
Lubardin slučaj
– Koliko su komunističke vlasti kontrolisale srpska naciopnalna osećanja u Crnoj Gori, najbolje potvrđuje slučaj velikog slikara Petra Lubarde. Naime, ovom majstoru kičice dozvoljeno je izlaganje slika u Parizu sa unapred napisanim tekstom u katalogu. Pošto je Petar mnogo ranije stigao u Pariz, otkrio je da mu u rubrici nacionalnost piše Crnogorac. Pocepao je katalog i naredio da u novom mora da piše nacionalnost Srbin, tako je i bilo – priča profesor Bogoljub Šijaković.
