U jednoj od najznačajnijih crkvenih zdanja Francuske održano je veče koje će dugo ostati u pamćenju svih prisutnih: koncert hora Vizantije koji je, pod vođstvom Teodora Simonovića, okupio pevačke sastave iz više zemalja i ukazao na snagu muzike kao mosta između kultura i veroispovesti. Ovaj istorijski poduhvati ostaće zapisan i u analima srpske i francuske crkve, kao i svih horova koji su učestvovali.
Reklama
Bazilika Svetog Denija, nekropola francuskih monarha i jedno od najstarijih sakralnih mesta zapadne hrišćanske tradicije bila je ispunjena do poslednjeg mesta — oko 1.200 ljudi sabralo se u ovom istorijskom prostoru da posluša staroglasne melodije i svedoči simboličnom činu pomirenja. U savršenoj tišini predmet je postajala sama muzika: božanstvene note, suptilni glasovi i dela, kao i zajedničko pevanje, koje je stvorilo atmosferu i uzvišenu i emotivnu, u kojoj su se stapali istok i zapad, tradicija i savremenost.
Foto: Savez Srba u Francuskoj – 1912
Inicijativa Teodora Simunovića okupila je horove iz Srbije, Rumunije, Grčke, Bugarske, Rusije i Gruzije, što je po oceni prisutnih bilo ne samo umetnički uspeh, već i snažna poruka jedinstva. Centralni trenutak večeri bio je dar — ikona Svetog Denija urađena u pravoslavnoj ikonografskoj tradiciji, koju su predstavnici hora uručili Étijenu Žujetu i Bazilici. Taj čin, ispraćen ovacijama svih prisutnih u hramu, ostavivši dubok emocionalni pečat: biskup je ikonu podigao iznad glave, dok su prisutni odgovorili gromoglasnim aplauzom.
Skupu su prisustvovali predstavnici javnog, kulturnog i diplomatskog života, uključujući gradske zvaničnike, zvanice iz Ministarstva kulture, delegacije UNESCO-a, članove različitih verskih zajednica – pravoslavne, katoličke i protestantske, jevrejske, muslimanske i budističke zajednice. Njihovo prisustvo potvrdilo je inkluzivni karakter večeri i njenu ulogu u građenju međureligijskog dijaloga. Organizatori su, međutim, izrazili žaljenje zbog odsustva nekih pozvanih srpskih udruženja, napominjući da bi potpunije zajedništvo učinilo događaj još lepšim.
Veče je nastavljeno u duhu gostoprimstva u crkvi Svete Petke u Bondiju (kraj Pariza), gde su domaćini priredili prijem koji je publici pružio priliku za razgovor, razmenu utisaka i neposredan kontakt s izvođačima. Bogdan i Irena, voditelji programa, dobili su sve pohvale za stil i dostojanstvo kojim su pratili tok večeri. Većina mladih osoba koja peva u srpskom pravoslavnom horu Svetog Justina Ćelijskog iz Bondija i koja je te večeri nastupala u Bazilici Sv. Denija su članovi Saveza Srba u Francuskoj – 1912. čiji je predsednik David Jakovljević došao da ih podrži.
Mnogi posetioca su istakli da će im to veče ostati u sećanju kao primer kako kultura, verovanje i zajednička dela solidarnosti mogu stvoriti trenutke koji prevazilaze granice – trenutke koji inspirišu, ujedinjuju i podsećaju nas na univerzalne vrednosti ljubavi, poštovanja i dijaloga.
Foto: Savez Srba u Francuskoj – 1912
Bazilika Sv. Denija – kruna istorije i simbol susreta
Bazilika Svetog Denija, kao mesto održavanja ove večeri, dala je događaju dodatnu težinu i simboliku. Kao nekropola francuskih monarha i jedno od najstarijih sakralnih mesta zapadne hrišćanske tradicije, Bazilika nosi višeslojnu istoriju – od romaničkih i gotičkih arhitektonskih slojeva do umetničkih vrednosti koje su kroz vekove privlačile vernike i putnike iz celog sveta. Upravo u toj monumentalnoj i istorijski nabijenoj atmosferi, susret horova Vizantije dobio je dublje značenje: glasovi istočne liturgije odzvonili su među freskama i stubovima zapadne tradicije, podsećajući da umetnost i vera mogu premostiti razlike i graditi mostove razumevanja.
Izvor: Rasejanje.info
