25.5 C
belgrade
петак, септембар 21, 2018

Naprednjaci finansiraju Tadićeve i Đilasove

Firma koju je osnovao Nebojša Krstić dobila od Beograda 90.000.000 za oglašavanje u novinama, nadovezujući se na posao koji je za sedam miliona sklopila sa JP “Službeni glasnik” kojim rukovodi bivša DS-ovka Jelena Trivan, dok je do skoro Skupština grada poslovala i sa “Media point” koja se dovodi u vezu sa Đilasom Piše: Snežana ĐURIĆ i Biljana ŽIVANČEVIĆ Marketinška firma „Nova communications“, koju je osnovao bivši predsednički savetnik Nebojša Krstić a koja je sada u vlasništvu njegove bliske saradnice Jasmine Stojanov, dobila je posao oglašavanja u novinama vredan 90 miliona dinara (760.000 evra) od Gradske uprave Beograda, otkriva Pištaljka. Pištaljka je već pisala da je „Nova communications“, preduzeće za tržišne komunikacije i propagandu (pun zvanični naziv) do početka septembra 2017. godine bila u vlasništvu člana Upravnog odbora Radio-televizije Srbije i medijskog savetnika bivšeg predsednika Srbije Borisa Tadića Nebojše Krstića. On je nakon stupanja na funkciju vlasništvo preneo na saradnicu Jasminu Stojanov, koja je takođe radila u Tadićevom kabinetu kao šef informativne službe. “ŽUTI” MEĐU NAPREDNJACIMA: Nebojša Krstić i Jelena Trivan „Nova communications“ je posao dobila na tenderu za oglašavanje u dnevnim listovima i nedeljnicima u narednih godinu dana, a pored nje ponudu je dostavila i firma „Medija point“ koja je u prethodne tri godine od gradske uprave dobila poslove oglašavanja vredne oko 200 miliona dinara. Ovih 90 miliona dinara predstavlja okvirni iznos koliko Gradska uprava Beograda planira da potroši za oglašavanje u narednih godinu dana. Broj oglasa, kako se navodi u konkursnoj dokumentaciji, „nije moguće precizno utvrditi“ s obzirom na to da se oglasi „objavljuju za potrebe svih organa Grada Beograda“. Zbog toga su učesnici konkursa svoju ponudu formirali prema jediničnim vrednostima. Tako je „Nova communications“ ponudila 39,4 miliona dinara sa PDV-om a drugoplasirani „Medija point“ 41,9 milion dinara. Agencija koju je osnovao Krstić u novembru 2017. godine dobila je i sedam miliona dinara za usluge oglašavanja od Javnog preduzeća „Službeni glasnik“, na čijem čelu se nalazi bivša poslanica Demokratske stranke Jelena Trivan. NE PREKIDA SE KONTINUITET U POSLU: Srđan Šaper i Nebojša Krastić Drugi učesnik na tenderu, agencija „Medija point“, članica je medijskog pula „Dajrekt medije“. Pištaljka je već pisala da je „Medija point“ u poslednje tri godine bio jedini dobitnik unosnih poslova oglašavanja Grada Beograda. Prošle godine su dobili 90 miliona dinara, prethodne 60 miliona dinara a 2015. godine 45 miliona dinara. Firma „Medija point“ iz Beograda ima sedište na istoj adresi kao i „Dajrekt medija“, u Ulici antifašističke borbe 13b na Novom Beogradu. Vlasnik zgrade na pomenutoj adresi je do nedavno bila firma „Multikom“ u vlasništvu Dragana Đilasa, a zgrada je krajem 2017. godine prodata firmi „Tekhil plaza“. Vlasnik 100 odsto akcija u „Medija pointu“ je Dragan Ješić koga su beogradski tabloidi svojevremeno povezivali sa bivšim gradonačelnikom Beograda Draganom Đilasom. The post Naprednjaci finansiraju Tadićeve i Đilasove appeared first on Global Serbia.

Nemojte da varate Srbe sa Kosovom

Svojim vazalskim stavom prema zvaničnicima Evropske unije, doveli ste Srbiju do „poslednje faze pregovora“, kojima je cilj srpsko priznanje nezavisnog Кosova Na Petrovdan je u Manastiru Svetog Arhiđakona Stefana u Slancima održan patriotski skup zabrinutih srpskih intelektualaca, rodoljuba, časnih otaca i starešina manastira SPC, sa koga je srpskim vlastima upućena oštra poruka zabrinutosti za sudbinu Kosmeta. U poruci se kaže: “Poštovana gospodo, na čelu sa predsednikom države, Ako ostvarite svoj naum i potpišete tzv. “pravno obavezujući sporazum o sveobuhvatnoj normalizaciji odnosa”, ili podelu Кosova i Metohije između Srbije i tzv. “Кosova”, biće to najporazniji čin u modernoj istoriji Srbije. Time bi Кosovo i Metohija pripali Velikoj Albaniji i NATO-savezu. Tako bi se ugrozili životi naših sugrađana na Кosovu i Metohiji i dokrajčilo razaranje svekolikog nasleđa Srba i Srbije na ovom svetom, istorijskom prostoru. ZSO KAO KUKAVIČJE JAJE Nemojte više da varate srpsku javnost nekim “kompromisom” koji bi opravdao vaš pokušaj priznanja nezavisnosti Кosova. Pogotovo nemojte da kao kukavičje jaje podmećete tzv. Zajednicu srpskih opština, kao tobožnji dobitak. Ta struktura neustanovljenih nadležnosti, koja bi postojala unutar ustava i zakonā “Кosova”, služila bi samo kao zaloga priznanja te mafijaške „države“, pritom bez mogućnosti da Srbima sa КiM pruži zaštitu i obezbedi opstanak. NE RADITE ONO ŠTO NAS UBEĐUJETE DA MORATE: Apel zabrinutih Srba Nemojte da pretite srpskoj javnosti referendumom o nekakvom vašem predlogu kada, zadovoljni što ste umilostivili Zapad i kosmetske Albance da vam udele Zajednicu srpskih opština, pozovete srpski narod da se o tome izjasni. Vi nemate ustavni i zakonski osnov da raspišete referendum o temeljnim ustavnim pitanjima. Nemojte, takođe, da ubeđujete srpsku javnost u svoju mirotvoračku i spasilačku misiju radi koje treba žrtvovati Кosovo i Metohiju. Znajte da mir u ropstvu nije pravi mir, najmanje za Srbe. Nemojte više kriti i medijski falsifikovati svoju delatnost u vezi sa obavezama koje ste sami prihvatili. Vi ste, svojim vazalskim stavom prema zvaničnicima Evropske unije, doveli Srbiju do „poslednje faze pregovora“ kojima je cilj srpsko priznanje nezavisnog Кosova. Dok se albanska strana za to ozbiljno priprema, vi čekate uputstva iz Službe za spoljne odnose EU. PRESTANITE DA DELITE SRBE Zbog svega rečenog, moramo da vas upozorimo da ne radite ono što nas ubeđujete da morate. Jedino što ste dužni da činite, jeste zaštita svoje države i svih njenih građana, a posebno njenog opasno ugroženog dela, naše svete zemlje, Кosova i Metohije. Prestanite da svojom pogubnom politikom i medijskim napadima izazivate i produbljujete unutrašnje podele u srpskom narodu. Ustav Srbije i Rezolucija 1244 UN daju vam ovlašćenja da sačekate i da se pripremite za nastupajuće promene u međunarodnim odnosima, koje će omogućiti pravedno rešenje kosovskog sukoba. Održite reč. Ispunite zakletvu. Izvršite svoje ustavne obaveze. Mislite na svoju ličnu odgovornost pred Bogom, srpskim narodom i njegovom istorijom, pred svojim precima i potomcima. Setite se Lazareve Кletve. Manastir Svetog Arhiđakona Stefana u Slancima, 14. jula 2018. Prof dr Smilja Avramov arhimandrit Andrej, starešina manastira Svetog Stefana u Slancima Prof dr Slobodan Antonić Dejan Baljošević, mašinski inženjer i bivši koordinator za Orahovac Кoordinacionog centra za КiM Jovana Baljošević, profesor gimnazije u Orahovcu Danilo Basta, redovni član SANU Matija Bećković, redovni član SANU Prof dr Vladimir Božović Prof dr Aleksa Buha, redovni član ANURS Jeromonah Varnava, nastojatelj manastira Svetog Save u Кuveždinu Arhimandrit Venijamin, duhovnik manastira Preobraženje Prof dr Slobodan Vladušić Đorđe Vukadinović, politički analitičar i narodni poslanik Arhimandrit Gavrilo, duhovnik manastira Svete Petke Berkasovo General Božidar Delić Arhimandrit Dionisije, starešina manastira Lipovac Prof dr Jovan Dušanić Aleksandar Đikić, predsednik Srpskog nacionalnog foruma iz Gračanice Pukovnik Stevan Đurović Nikola N. Živković, publicista i prevodilac Dr Nikola Žutić, naučni savetnik Dr Marko Jakšić Dr Slobodan Janković, naučni saradnik Protosinđel Jovan, duhovnik manastira Lešje Prof dr Aleksandar Jovanović Prof dr Miloš Кović Dr Nenad Кojić, bivši predsednik opštine Vitina Prof dr Časlav Кoprivica Prof dr Miodrag Кulić Prof dr Aleksandar Lipkovski Prof dr Milo Lompar Protosinđel Makarije, nastojatelj manastira Fenek Jeromonah Makarije, starešina manastira Privina Glava Nikola Milovančev, pravnik i istoričar Dr Dragiša Milović, bivši predsednik opštine Zvečan Prof dr Dejan Mirović Zvonko Mihailović, bivši predsednik opštine Štrpce Dragan Mlađenović, istraživač i nterpretator rane srpske i evrpske muzike Časlav Ocić, redovni član SANU Aleksandar Pavić, politikolog Branko Pavlović, advokat Dr Dragan Petrović, naučni savetnik Prof dr Valentina Pitulić Blagoje Radić, Orahovac Olivera Radić, novinar i profesor gimnazije u Orahovcu Vladimir Rakić, inženjer elektrotehnike, Кosovska Mitrovica Prof dr Mitra Reljić Doc dr Slobodan Reljić Dr Peđa Ristić, arhitekta, protoneimar Slaviša Ristić, narodni poslanik sa Кosova i Metohije Jeromonah Simeon, starešina manastira Rukumija Prof dr Slobodan Samardžić Arhimandrit Stefan, starešina manastira Velika Remeta Dragana Trifković, direktor Centra za geostrateške studije Prof dr Aleksandar Ćorac Кosta Čavoški, redovni član SANU Prof dr Miladin Ševarlić, narodni poslanik Prof dr Srđan Šljukić (Obraćanje potpisuje i preko 300 učesnika Petrovdanskog Sabranja u Manastiru Svetog Arhiđakona Stefana u Slancima) The post Nemojte da varate Srbe sa Kosovom appeared first on Global Serbia.

„Oluja“ u Hrvatskoj još traje

Broj Srba na Kordunu pao je ispod deset odsto, na Baniji ispod 15 odsto, a u ovim regijama je pre „Domovinskog rata“ srpska populacija bila u znatnoj većini, tako da Srbi doživljavaju biološki slom PIŠE: Svetozar LIVADA PRIREDIO: Radivoje PETROVIĆ Kad je reč o Kordunu, prema prva četiri popisa stanovništva (od 1880. do 1910), srpsko je stanovništvo bilo većinsko sa zastupljenošću u ukupnom stanovništvu većom od 56 odsto, što podrazumijeva i srazmjerno snašanje većeg tereta „obrane predziđa kršćanstva“ od turske najezde. Tokom ratnih godina od 1941. do 1945. g. dolazi do realizacije genocidne politike prema srpskom stanovništvu kvislinške Nezavisne Države Hrvatske Ante Pavelića, koja se najbrutalnije i najbešćutnije demonstrira baš na području regije Korduna. U to vrijeme Kordun je zapravo bio poligon smrti, u kojemu se nalazilo oko 170 stratišta, među kojima su i nekoliko pravoslavnih crkava, od kojih su najpoznatije glinska, kolarićka i sadilovačka crkva u kojima je na okrutan način ubijeno više od 2.000 Srba svih uzrasta. POLIGON SMRTI: Kako nekad tako i danas BIOLOŠKI SLOM NA KORDUNU Građanski rat u bivšoj zajedničkoj državi Jugoslaviji (1991 – 1995) zadao je posljednji smrtonosni udarac već oslabljenom i „ranjenom“ srpskom demografskom korpusu u ovoj regiji. Vojno-redarstvenom akcijom „Oluja“ protjerano je gotovo cjelokupno srpsko stanovništvo sa svojih vjekovnih ognjišta. Ubijeno je na stotine civila srpske nacionalnosti. Ostvarene su historijske razine zastupljenosti dvaju naroda u ukupnom stanovništvu regije ‒ hrvatski narod na najvišoj razini od preko 80 odsto, a srpski narod na najnižoj razini ispod 15 odsto. Tragedija pada broja srpskog stanovništva se produbljuje do tzv. biološkog sloma u periodu poraća, zbog selektivnog povratka prognanih Srba, uglavnom „ostarjelih grobova“. Dugoročno gledano, prema analiziranih 14 cenzusa, srpsko stanovništvo ove regije doživjelo je pravu kataklizmu, jer se od stanja 1880. godine, nakon 131 godine, svelo 2011. g. na 11 odsto, a u odnosu na stanje 1991. g. nakon samo 20 godina, i na ispod 10 odsto od ukupnog stanovništva. ČUVAJU OBIČAJE: Daleko od rodnog kraja Demografske posljedice na području kordunske regije u analiziranom periodu, posebno u razdoblju posljednja dva popisa i poslije, su mnogostruke, prije svega u pogledu drastičnog smanjenja broja srpskog etnikuma, pa je u mnogim naseljima broj nasilno umorenih veći od broja stanovnika koji danas u njima žive; potom, u gotovo svim naseljima ostale su samo deficijentne i osakaćene seljačke porodice; mnogi stoljetni srpski toponimi su potpuno ugašeni, odnosno de facto nestali sa zemljopisne karte, a mnogi su pred gašenjem; i konačno, sve indicije upućuju na zaključak da je srpski demografski korpus u ovoj regiji doživio potpuni biološki slom, što u suštini znači da je piramida života potpuno izokrenuta, prosjek starosti je iznimno visok i nema više vitalnih reproduktivnih osnova. Za regiju Banije je karakteristično sledeće: u odnosu na stanje neposredno prije izbijanja građanskog rata u bivšoj zajedničkoj državi 1991. godine, hrvatsko se stanovništvo 2011. g. povećalo za nešto više od 1/20, odnosno za 5,03 odsto., dok se srpsko stanovništvo drastično smanjilo za nešto manje od 4/5, odnosno za 77,85 odsto. Ove su se promjene odrazile i na broj ukupnog stanovništva, koje se smanjilo za nešto više od 1/3, odnosno za 36,05 odsto. Izraženo u apsolutnim brojevima, hrvatsko stanovništvo 1991. g. je brojilo 84.142 , a 2011. g. 88.374 stanovnika, ili više za 4.242 stanovnika, dok je srpsko stanovništvo brojilo 1991. g. 71.087, a 2011. g. 15.740 ili manje za 55.347 stanovnika. Ove fluktuacije drastično su promijenile odnos, odnosno udio, dva etnikuma u ukupnom stanovništvu. Taj odnos je 1991. g. bio 48,82 naspram 41,24 odsto, dok se 2011. g. taj odnos preokrenuo u 80,18 naspram 14,28 odsto u korist hrvatskog etnikuma. PROTERANO VIŠE OD 55.000 SRBA SA BANIJE SISTEMATSKO UNIŠTENJE SRBA: Oluja 1995. U novijoj povijesti u Baniji je došlo do fluktuacije stanovništva, posebno srpskog, 1971. g. za vrijeme „hrvatskog proljeća“, a najgori trenutak u cjelokupnoj svojoj historiji na tlu Hrvatske srpski je narod Banije doživio 1991. g. za vrijeme građanskog rata u bivšoj zajedničkoj državi, kada su masovno protjerani sa svojih vjekovnih ognjišta a dio smrtno stradao i nestao u vrtlogu rata odnosno vojno-redarstvene akcija „Oluja“. Prema podacima nevladine organizacije VERITAS u Baniji je za vrijeme građanskog rata ukupno stradalo: 708 osoba srpske nacionalnosti registriranih kao “poginuli/sahranjeni“ i 460 osoba srpske nacionalnosti koje se vode kao “nestali“. O broju prognanih može se posredno sasvim realno i pouzdano zaključivati na osnovu podataka dva cenzusa, koje smo naprijed iznijeli i komentirali, a to je broj stanovnika koliko ih je manje bilo 2011. g. nego 1991. g, što iznosi 55.347 stanovnika. Slični trendovi na štetu Srba dokazani su i na primeru hrvatskih gradova. u odnosu na stanje utvrđeno popisom 1991. godine, broj građana srpske narodnosti u gradu Zagrebu 2011. godine se smanjio ukupno za 26.858 osoba ili 60,51 odsto. To su, u stvari, iseljeni Srbi, većinom srpski gradski prognanici, kojima su oteti zavičaj i imovina i otežan, najčešće i onemogućen, povratak. Metode, kojima su se služili tzv. integralni nacionalisti, za istjerivanje Srba iz Zagreba su bile veoma različite i često perfidne. Najrasprostranjenija je bila otpuštanje s posla, posredno ili neposredno; to je uzelo masovne razmjere u nekim djelatnostima, kao što su: televizija, štampa, administracija, policija, školstvo, i dr. Zatim razni oblici zastrašivanja na različite načine, od počinjenih ubistava, do prijetnji putem telefona; etiketiranje, često preko javnih glasila; lažne optužbe, npr. za snajperizam; izricanje govora mržnje prema Srbima: u medijima, na javnim mjestima, u sabornici, i dr.; otimanje stanarskog prava, sve do nasilnog useljavanja u stanove srpskih građana; ispisivanje grafita na otvorenim i zatvorenim prostorima sa porukama mržnje i ponižavanja, koji nisu brisani, nego često trajno ostajali kao svojevrsni memento za sve generacije Srba. U cijeloj ovoj zločinačkoj raboti značajnu, katkada i presudnu, ulogu odigrali su mediji, posebno televizija i novinstvo, koji to ne da nisu osuđivali, nego, rekli bismo, često i podjarivali. Nakon oduzimanja tla pod nogama, odnosno osnovnih pretpostavki življenja, kao što su zaposlenje, stan i vjera u mogući suživot sa susjedima, šta je ovako ugroženim Srbima drugo preostalo nego da „bježe glavom bez obzira“, bilo kuda, samo da spašavaju glavu i negdje potraže neko sklonište i mir. UBISTVO PORODICE ZEC U ZAGREBU: Zločin bez kazne U kontekstu rečenog, navodimo nekoliko konkretnih događaja i pojava u gradu Zagrebu u to vrijeme: (1) ubistvo porodice Zec (nekažnjeno); (2) ubistvo poznatog sindikalnog dužnosnika Milana.Krivokuće (nekažnjeno); (3) ubistvo ing. Danijela Žilića (nekažnjeno); (4) u Saboru je javno izrečeno: “Ne jedan Srbin manje, nego svi“ i još sijaset sličnih izjava; (5) miniran je Muzej pravoslavlja (nekažnjeno); (6) osnovana su dva kažnjenička logora Srba, jedan na Velesajmu (snimljen dokumentarac) i drugi u Kerestincu, oba poznata po bezumnim, bestijalnim mučenjima; (7) Samo jednim aktom, direktor Televizije otpustio je 600 nepoćudnih, među kojima najviše Srba. SVE MANJE SRBA U ZAGREBU, SPLITU, RIJECI… Prema podacima posljednja dva popisa stanovništva u samostalnoj državi, došlo je do velikih promjena u etničkoj strukturi stanovništva grada Splita, u odnosu na stanje kakvo je bilo 1991. godine. Prvo, drastično se smanjuje broj Srba, najprije popisom 2001. za 65,07 odsto ili 5.526 splitskih građana srpske nacionalnosti; potom popisom 2011. za daljnjih 5,09 odsto ili 433 srpska građanina. Dakle, ukupno smanjenje broja srpskih građana u gradu Splitu, u odnosu na stanje 1991. godine iznosi 5.959 građana srpske nacionalnosti, ili 70,17 odsto. Ovim kvantitativnim promjenama udio srpske populacije sveo se od 4,48 odsto 1991. g. na 1,42 odsto 2011. godine. U Rijeci je ukupno stanovništvo smanjeno za nešto manje od ¼ (39.340 stanovnika ili 23,41 odsto); hrvatsko stanovništvo je smanjeno za nešto manje od 1/10 (11.042 stanovnika ili 9,41 odsto); srpsko stanovništvo je smanjeno za više od ½ (10.445 stanovnika ili 55,29 odsto); ostale etničke skupine su smanjene, također, za više od ½ (17.853 stanovnika ili 55,97 odsto). Sadašnja demografska slika, odnosno etnička struktura stanovništva grada Rijeke, je sljedeća – udjeli u ukupnom stanovništvu u odnosu na 1991. godinu: Hrvati − 82,52 odsto u odnosu na pređašnjih 69,76; Srbi − 6,57 odsto u odnosu na 11,25 ; ostali − 10,92 odsto u odnosu na 18,99. ETNIČKO ČIŠĆENJE SRBA: Pogrom zastrašujućih razmera Ono što je bjelodano iz gore navedenih podataka jeste činjenica, da je u periodu od 1991. do 2001. pa nastavljeno sve do 2011. izvršeno etničko čišćenje nehrvatskog stanovništva, posebno drastično Srba i pripadnika ostalih etničkih skupina (među kojima vjerojatno Talijani čine većinu). Srbe se progonilo iz grada na različite načine, prije svega, zastrašivanjem i prijetnjama, kao i ugrožavanjem i oduzimanjem stanarskog prava. Ovi su podaci ilustracija bezumlja, koje je zahvatilo ne samo sudbinu novopridošlih, nego i sudbinu onih drugih i drugačijih, kojima je Rijeka bila zavičajno rodno mjesto. Primjer Rijeke, u kojoj HDZ nikada nije bio na vlasti, govori o snazi, utjecaju i sveobuhvatnosti tzv. integralnog nacionalizma centralnih vlasti sa dominacijom HDZ kao kovača građanske strane rata. Ujedno je to poraz lokalne uprave na čelu sa SDP, koja nije štitila stremljenja, interese, koristi i potrebe gradskog stanovništva u cjelini. Dio posljedica, prije svega demografskih, građanskog rata u Vukovaru i šire na vukovarskom području, otkrivaju posljednja dva popisa stanovništva. Stradalo je sveukupno stanovništvo i sve njene kategorije. Tako npr. popisi bilježe smanjenje ukupnog stanovništva grada Vukovara, u odnosu na stanje posljednjeg popisa neposredno pred početak rata 1991. g. od preko 32 odsto 2001. g, ili brojčano 14.513 stanovnika; a 2011. oko 38 odsto, ili brojčano 16.956 stanovnika. Po kategorijama stanovništva: Hrvata je manje 2001. preko 18 odsto, ili brojčano 3.913; a 2011. 24,60 odsto ili brojčano 5.184; Srba je manje preko 30 odsto, ili brojčano 4.419; a 2011. 33,10 odsto ili brojčano 4.771; pripadnika ostalih etničkih skupina je manje preko 32 odsto, ili brojčano 6.181, a 2011. g. 76,52 odsto ili brojčano 7.001. HRVATSKI INTEGRALNI NACIONALIZAM BROJ SRBA MANJI 90 ODSTO: Knin Demografski podaci su pokazali da se tzv. integralni hrvatski nacionalizam i dalje održava, jer „podrazumijeva vlast kao instancu vrhovne istine“, i može nestati samo ako ga vlast prestane nametati kao politiku, a ta je politika ustvari jedan oblik nasilja, jer propovjeda da je tzv. integralni nacionalizam jedini način ostvarivanja nacionalnog identiteta. Ima li odgovora na pitanja koja se danas postavljaju u Vukovaru? Šta znači vraćanje Vukovara u devedesete? Šta znači biti nezadovoljan sa mirnom reintegracijom? Šta znači biti protivan vlastitim zakonima? Šta znači ignoriranje uvjeta pod kojim je država ušla u EU? Šta znači biti protiv vlastitog historijskog pisma ćirilice? Šta znači zazivati „Oluju“ i ponovo progoniti Srbe? Iza svega stoje tzv. hrvatski integralni nacionalisti − militantno organizirani stožeraši, suspendirani generali i katolička crkva. Kad je reč o Kninu, ukupno stanovništvo se, prema stanju posljednjeg, predratnog popisa 1991. godine, privremeno smanjilo 2001. godine za oko 10 odsto, da bi se narednog popisa 2011. godine povećalo za oko ¼ (bazni indeks = 124,94). Međutim, do najvećih promjena dolazi u etničkoj strukturi stanovnika. Naime, hrvatsko stanovništvo se uvećava, najprije 2001. za oko 6 puta, a potom 2011. za oko 7 puta (bazni indeksi = 583,01 odnosno 699,50), ili u apsolutnom broju od 1.660 na 11.612 hrvatskih stanovnika. Kod srpskog stanovništva je registriran potpuno obrnuti tok. Ono se drastično smanjilo za nešto manje od 90 odsto (egzaktno za 88,16 odsto) 2001. godine, da bi se 2011. taj manjak nešto smanjio (na oko 64 odsto), zbog 2.382 Srba -povratnika. HRVATSKA SEĆANJA: Obeležena mesta odmazde nad Srbima Knin i okolina, kao centar pobune Srba devedestih godina, i kao paramilitarna sredina i centar srpske paradržave, doživio je klasičnu drastičnu odmazdu, koja se sastojala, prema raspoloživim podacima popisa i drugim izvorima, od 301 ubijenih srpskih civila ekshumiranih u groblju Knina 2001. i kasnije, zatim od 8.698 prognanih, te uništene i zaposjednute gotovo cjelokupne imovine izbjeglih Srba, o čemu djelomično govori i to što je na ovom području došlo do najvećeg doseljavanja koloniziranih Hrvata iz Bosne i uvlašćivanja u posjede prognanih Srba, iako oni nisu bili formalno-pravno deposjedirani. Podatak DIC Veritas (op. cit.). U tom dokumentu se navode i ostale brojčane ekshumacije u grobljima na teritoriji bivše srpske paradržave i RH: Gračac 154, Korenica 27, Petrinja 160, Dvor 64, Šibenik 31, Zadar 56, Vrlika 7, Žitnik 58, Medari 28, Okučani 34, Vrbovljani 48, Donji Rajić 28, Novska 6, Rizvanuša 17, Kukunjevci 19, manje i pojedinačne grobnice 115. Ukupno 852 ekshumacije ili žrtve. U istom se dokumentu još kaže: “Počev od 2001. godine nadležne institucije u RH same ili u saradnji sa istražiocima ICTY-a ekshumirali su 1.145 leševa srpskih žrtava, od kojih je do 20. 02. 2014. identifikovano 734, dok se za ostale čekaju rezultati DNK“. Dakle, sveukupno 1.997 žrtava srpske nacionalnosti. VRATILO SE 27 ODSTO PROGNANIH GDE JE NJIHOV DOM: Povratnici u Hrvatsku Iz podataka popisa se može još iščitati da se vratilo tek oko 27 odsto prognanih Srba i pored svih “poziva i napora“ hrvatskih vlasti da se prognani Srbi vrate u svoj zavičaj. Međutim, čini se, da kao što je bio lažan poziv Tuđmana neposredno prije „Oluje“ da Srbi ne napuštaju svoje domove, jer im se neće ništa desiti, tako je danas lažan i ovaj poziv, rekli bismo rijedak i stidljiv, hrvatskih vlasti da se izbjegli Srbi vrate u svoj zavičaj. O tom, uostalom, posredno govore i razna protusrpska incidentna događanja, od razbijanja stakala na srpskim objektima, skrnavljenja spomenika srpskim žrtvama, blokiranja povratka otete imovine pa sve do pojedinačnih ubistava Srba-povratnika i raznih drugih malicioznih čina, sve sa ciljem stvaranja nesigurnosti i lošeg ozračja za povratak srpskih izbjeglica. Budući da se prosječan broj stanovnika po naselju smanjio, posebno veoma drastično za srpska naselja do jedne trećine, postao je neodrživ za život, a u nekim područjima i općinama doveo do njihovog gašenja. Nastala je jedna velika teritorijalna praznina u vidu više manjih prostornih cjelina, bez ikakvih institucija, infrastrukture, ekonomske podloge za privredni razvitak, opreme gospodarstava i domaćinstava, društvenog života i mlađih naraštaja, koje se, uglavnom, nalaze u administrativno nazvanom „području posebne državne skrbi“. Ovdje je život potpuno zamro, a mali broj povratnika-Srba je ubijen, najčešće „minama iznenađenja“, kao opomena drugima što ih čeka. The post „Oluja“ u Hrvatskoj još traje appeared first on Global Serbia.

Ugrožen opstanak Srba u Crnoj Gori

“Sve životne potrebe srpskog naroda u Crnoj Gori uslovljene su promenom identiteta”, stoji u pismu dr Momčila Vuksanovića, predsednika Srpskog nacionalnog saveza Izvor: Sputnjik Predsednik Srpskog nacionalnog saveta u Crnoj Gori dr Momčilo Vuksanović lično je uputio pismo predsedniku Srbije Aleksandru Vučiću kojim ga obaveštava o teškom položaju našeg naroda u Crnoj Gori. Vuksanović objašnjava da se odlučio na ovaj korak zbog „zatvorenosti državnih institucija, kako Srbije tako i Crne Gore, prema rešavanju identitetskih pitanja i opstanku srpskog naroda na prostoru Crne Gore“. NETRPELJIVOST PREMA SVEMU SRPSKOM NETRPELJIVOST PREMA SPC: Mitropolit Amfilohije Radović „Položaj srpskog naroda u Crnoj Gori je veoma složen i gotovo nepodnošljiv. Sve životne potrebe srpskog naroda uslovljene su promenom identiteta. Srpski narod u Crnoj Gori nema rešen ustavno-pravni status. Uskraćena su mu mnoga davno stečena prava. U Crnoj Gori Srba nema u državnim institucijama, od mesne zajednice do diplomatije, a javno deklarisani Srbi po pravilu nemaju nikakvu mogućnost da svoju perspektivu i perspektivu svojih porodica planiraju u Crnoj Gori“, ističe Vuksanović u pismu. Kako objašnjava, zastupljenost Srba u državnim institucijama i lokalnoj samoupravi više se ne meri procentima, već pojedinačnim slučajevima, ukoliko ih uopšte ima, a isto je i u privatnom sektoru, pa čak i u državnim firmama Republike Srbije. „Uprava za kadrove Crne Gore je sredstvo za pritisak i promenu identiteta srpskog naroda, gde se pri odabiru kandidata za zapošljavanje poništava uspeh postignut u školama i na fakultetima kroz falsifikovano testiranje i odabir unapred nacionalno i politički pripremljenih kandidata. U obrazovnim programima, od predškolskog do visokoškolskog obrazovanja, eliminisani su sadržaji vezani za srpsku književnost, kulturu, istoriju i istoriju umetnosti, kao i gotovo svi kadrovi srpske nacionalnosti u tim institucijama“. Vuksanović objašnjava da je srpski jezik, prema podacima sa poslednjeg popisa, maternji jezik najvećeg broja građana u Crnoj Gori, u potpunosti preimenovan, a ćirilično pismo, iako po Ustavu ravnopravno, ima status samo dozvoljenog, ali ne i ravnopravnog i obavezujućeg pisma. „Iskazuje se ogromna netrpeljivost prema Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Crnoj Gori i svakim danom taj pritisak postaje sve veći, bez obzira na brojne neuspele pokušaje promovisanja takozvane „crnogorske pravoslavne crkve“, registrovane u policijskoj stanici. “NEMA NAM OPSTANKA BEZ SRBIJE” SIMBOL SRPSTVA U CRNOJ GORI: Kapa koja se sve ređe viđa među Crnogorcima Predsednik Srpskog nacionalnog saveta u pismu negoduje što predsednik Vučić nije posetio Crnu Goru. „Od Srbije, kao matične države, koja je Ustavom uređena kao država srpskog naroda, tražimo brigu i podršku da u Crnoj Gori dobijemo ono što nam po Ustavu, pozitivnom zakonodavstvu i poznatim standardima pripada. Koalicija na vlasti sa manjinskim narodima diktira zakonska rešenja koja srpski narod dovode u ponižavajući položaj. Smišljenom izmenom zakona na štetu srpskog naroda i sporom administracijom gasi srpske organizacije koje rade na očuvanju srpskog nacionalnog, kulturnog, jezičkog i vjerskog identiteta, što se posebno odnosi na srpske medije: Srpske elektronske novine, časopis ’Srpske novine‘, Srpski radio i Srpsku televiziju, koje smo više od deset godina, i prvi put u Crnoj Gori, mukotrpno stvarali da bismo svoj narod branili od promovisanih falsifikata i nepodnošljivog medijskog pritiska. Namernim postupcima gase nam Srpsku književnu zadrugu u Crnoj Gori…“ Vuksanović ističe da je namera ovih pritisaka vlasti u Podgorici da na popisu postignu natpolovičnu većinu nacionalnih Crnogoraca na račun srpskog naroda, što je proizvod državnog projekta asimilacije srpskog naroda u nacionalne Crnogorce. Autor pisma zaključuje da podrška Vlade Srbije srpskom narodu kroz kupovinu „Srpske kuće“ za naučne, kulturne i medijske organizacije srpskog naroda u Crnoj Gori nije opravdala početna očekivanja. „Srpski narod, bez uticaja i podrške Republike Srbije, ne može opstati u Crnoj Gori, osim uz promenu identiteta. Republika Srbija ima i pravo i obavezu da ozbiljno vodi računa o više od dvije stotine hiljada svojih sunarodnika, što dosad nije bio slučaj ni u naznakama. Stoga vas molimo, bez obzira na vaše brojne obaveze i probleme, da pitanje statusa i opstanka srpskog naroda u Crnoj Gori u što je moguće kraćem vremenu uzmete u razmatranje“, apeluje Vuksanović. The post Ugrožen opstanak Srba u Crnoj Gori appeared first on Global Serbia.

Jasenovac, Stepinac, Oluja…

Istina o srpsko-hrvatskim odnosima prepuštena je novinarima, obično režimskim i pretežno neobaviještenim ljudima, da tumače te događaje po vlastitom uvidu, a da mi dosad nemamo nijednu ozbiljnu istorijsku studiju o tim događajima, rekao je u razgovoru Dobrica Ćosić PIŠE: Darko HUDELIST, Jutarnji list Za Bilandžićevu interpretaciju njegovog povjerljivog razgovora s Kardeljom 20. maja 1971. u kojem mu je Kardelj otkrio prikriveni smisao tada aktualnog projekta ustavno-pravne reforme federacije, Ćosić nije skrivao riječi divljenja, ističući: – Kolosalno priznanje Dušana Bilandžića! Kolosalno priznanje od najvećega historijskog značaja! Alal mu vera! Čestitam na iskrenosti i na poštenju da to zapiše i da to ostane kao dokument… ŠTA JE ISTINA? A onda smo, nakon ovakvoga “protokolarnog” uvoda, prešli na stvar, tj. u detaljnu analizu hrvatsko-srpskih odnosa, na tragu Bilandžićeva recentnog rukopisa. Dobrica Ćosić je istaknuo: OVO SE NE ZABORAVLJA: Oluja – Mislim da su hrvatsko-srpski ili srpsko-hrvatski odnosi veoma loši i zabrinjavajući. Ja smatram da je rješenje srpsko-hrvatskog pitanja obostrano važno i da je u interesu i srpskog i hrvatskog naroda da uspostave normalnu, ravnopravnu, poštenu suradnju. Razumije se, poštujući činjenice i poštujući historijske istine. Jer, drama i jednog i drugog naroda je što ne zna historijsku istinu… Nama, i jednoj i drugoj strani, nedostaje ta istina. Ona je prepuštena novinarima, obično režimskim i pretežno neobaviještenim ljudima, da tumače te događaje po vlastitom uvidu. Mi dosad nemamo nijednu ozbiljnu historijsku studiju o tim događajima. Imamo samo fragmentarne memoare, kao, na primjer, one Borisava Jovića, Veljka Kadijevića i sl… Najprije smo Dobrica Ćosići ja stavili na papir pitanja i probleme za koje mislimo da vjerojatno nikada neće biti dokraja razjašnjeni i raščišćeni između Hrvata i Srba, tj. koji su praktički nerješivi i o kojima je nemoguće (barem u idućih sto godina) postići bilo kakav konsenzus. Posebno smo izdvojili ovih pet problemskih sklopova: Jasenovac (1), Stepinac (2), agresija na Hrvatsku 1991. (3), interpretacija Domovinskog rata u Hrvatskoj devedesetih (4) i akcija Oluja iz 1995. (5). Za pojmove “agresija na Hrvatsku” i “Domovinski rat” Ćosić mi je odmah rekao da ih “ne priznaje” (kao što, po vlastitu priznanju, nije priznavao ni republičke granice u SFRJ kao državne), a kad sam mu ja na to dodao: “Eto vidite, i to je jedna od razlika na planu srpsko-hrvatskih odnosa koja se čini nepremostivom” – odgovorio je: – Nepremostiva je. I onda će generacije morati da podnose te teškoće… NEPREMOSTIV JAZ: Jasenovac PRAVO HRVATA NA DRŽAVU Ali onda se dogodilo nešto (možda) neočekivano. Kad sam, na primjeru Jasenovca, još jednom ustvrdio da postoji jaz između službenog hrvatskog tumačenja i dominantnog mišljenja u Srbiji, Ćosić je osjetio potrebu da se donekle (ipak) izdigne iznad takvoga stanja i da tome pridoda ovakav svoj malo osobniji komentar: – Vjerojatno sam ja jedan od prvih, ako ne i prvi čovjek, koji je – iz srpskog javnog života ovoga vremena, moje generacije – upozorio na pravo hrvatskog naroda da stvori svoju državu! I na ravnopravnost, i na nerazumijevanje Jugoslavena, srpskih Jugoslavena, hrvatske nacionalne ideologije. A u tome su im izdašno pomagali hrvatski Jugoslaveni, koji su malobrojniji… Svi smo se nadmetali u jugoslavenstvu, i nije se nikad pravila analiza međunacionalnih odnosa u Jugoslaviji, ona nikada nije ni na jednome partijskom kongresu izvršena, nikada se pošteno i istinito nije o tome govorilo… Tako sam se, na svom osobnom iskustvu, još jednom uvjerio da kada prema svom oponentu ili neistomišljeniku (u ovome slučaju prema Dobrici Ćosiću) zauzmeš malo mekši i tolerantniji stav, koji nije iz busije i ne temelji se na apriornim optužbama i inkriminacijama, nego teži smirenom, ljudskom dijalogu čak i o onim najneugodnijim stvarima – da ti se to, prije ili kasnije, vrati. Ćosić je bio ljudski dirnut Bilandžićevim nastojanjima da maksimalno razumije Srbe i srpske nacionalne probleme i traume, i sada je meni (i preko mene Bilandžiću) želio uzvratiti istom mjerom, tako što je rekao, i taj svoj stav podvukao debelom crtom, da su hrvatske težnje za uspostavljanjem samostalne hrvatske države bile sasvim O.K. i da je velika srpska zabluda bila u tome što to nisu razumjeli, nego su Hrvatima na tome zamjerali i optuživali ih. Nedavno sam imao razgovor s jednim visokim hrvatskim obavještajcem koji se dosta razumije u srpsko-hrvatske odnose i koji mi je rekao da bi se, kada bi to o njemu ovisilo, maksimalno trudio dubinski poraditi na pomirenju između Hrvata i Srba, ali uz (pred)uvjet da se Srbi, odnosno srpski politički predstavnici (čitaj: Aleksandar Vučić), decidirano izjasne o dvije temeljne stvari: prvo, da Hrvati imaju pravo na svoju državu i da to više nikada ni na koji način ne bude sporno; i drugo, da ne koriste Srbe u Hrvatskoj kao faktor destabiliziranja hrvatske države i društva. ĆOSIĆEVE OPTUŽBE MILOŠEVIĆA OŠTRE REČI OPTUŽBE: Ćosić sa Slobodanom Miloševićem Meni je, dakle, Dobrica Ćosić – sa svojim statusom “oca srpske nacije” i najvećeg srpskog nacionalista u drugoj polovici 20. stoljeća – već tada, u svibnju 2011., jasno i glasno podržao pravo hrvatskog naroda da ima svoju državu, i to je svakako bio jedan od ključnih akcenata ovoga našeg razgovora, u povodu Bilandžićeva feljtona u Jutarnjem. U onome dijelu našeg razgovora u kojem smo razmatrali kategorije “agresija na Hrvatsku”, “Domovinski rat” i “Oluja”, Ćosić je – odgovarajući na moje konkretno pitanje: “Tko je u Hrvatskoj, početkom devedesetih, vodio rat? – rekao: – Rat je vodila Jugoslovenska armija. Opkoljeni garnizoni i rat protiv Jugoslovenske armije. Nesreća je i tragična srpska politika u tome što je prihvatila Jugoslovensku armiju i što je sudjelovala u obrani te Jugoslovenske armije, pa se i uključila u taj rat. Na moje potpitanje tko se točno u taj rat uključio Ćosić je odgovorio: – Srbi, Miloševićeva politika. To je njegova politika, jugoslovenska, koja se pretvorila u nacionalnu i nacionalističku. Ja smatram da to – ta obrana Jugoslavije 1991. godine – teško tereti Srbiju, odnosno srpsku državnu politiku… Tragedija je Srba i srpskog naroda, odnosno Miloševićeve politike, što je prihvatio tu hipoteku Titovu, najznačajniju i najkobniju Titovu ustanovu, vojsku… Na to sam Ćosiću kazao: “Dobro, ali vi ste u jednome razdoblju imali intenzivne kontakte s Miloševićem. Jeste li mu ikad rekli takvo nešto kao što sad meni govorite?” Odgovorio mi je: – Kako da ne. S Miloševićem sam surađivao i oštro ga oko ovoga kritizirao. O vojsci. On je meni govorio: “Mi drugačije ne možemo, nemamo s čim da branimo Srbe. Hrvati su se naoružali prije početka.” On se pozivao na to da je Špegelj naoružao Hrvate, a da mi, Srbi, nismo naoružani. I da mi moramo da koristimo vojsku, JNA. GRAD NESTAO U RATU: Vukovar Na moje inzistiranje da dade svoj vlastiti komentar o ulozi JNA u ratu u Hrvatskoj 1991., Ćosić je rekao: – U mom prvom susretu s načelnikom Generalštaba JNA Životom Panićem, koji je bio komandant u Vukovaru, moje prvo pitanje bilo je: “Pobogu, generale, zašto ste srušili Vukovar? I zašto se ratovali za Vukovar?” Bio sam tada predsjednik SR Jugoslavije i u tom našem prvom susretu, kad sam ga pozvao na referiranje, ja ga odmah pitam to, a on pocrveni, zbuni se, neprijatno mu pitanje, pa mi kaže: “Gospodine predsjedniče, da li vi znate da osvajanje jednoga grada traje dvije godine, ne znam koliko, a ja sam taj grad osvojio, oslobodio od ustaša, za 40 dana.” Ja kažem: “Niste ga oslobodili, nego ste ga razrušili!” “Kao predsjednik SR Jugoslavije rekao sam generalu Životi Paniću: ‘Niste vi oslobodili Vukovar, nego ste ga razrušili”, svjedočio je Ćosić. Ćosić je na to dodao: – Također sam bio i veliki protivnik uznemirivanja Hrvatske u Dalmaciji, odnosno rata za Dubrovnik. Mislim da je to jedna velika – nije greška, nego velika nesreća, jedan težak čin srpske, jugoslovenske vojske, uz participaciju crnogorskog rukovodstva. Tu je Crna Gora išla na ujedinjenje s Hercegovinom, išla je na osvajanje Hercegovine, pa je išla na Dubrovnik zajedno s Jugoslavenskom vojskom, i učinila te grdne štete… Tu je, u stvari, najborbeniji bio Milo Đukanović. USTAŠKO PROTERIVANJE SRBA PRITISAK NA SVAKOM KORAKU: Krajnji cilj proterivanje Srba Sve to, naravno, ne znači da Dobrica Ćosić, u razgovoru sa mnom, nije bio vrlo kritičan prema politici HDZ-a devedesetih, a osobito prema vojno-redarstvenoj akciji Oluja iz 1995. (i dobro je, rekao bih, da je bilo tako, jer bi se u suprotnome sve ovo moglo učiniti namještenim). Politiku HDZ-a 1990. na 1991. okarakterizirao je “ne samo proustaškom nego i ustaškom”, rekavši pritom: “Ta antisrpska politika bila je toliko intenzivna da je ona izazvala strah kod Srba od ponavljanja genocida. I razumije se da se Krajina, kao partizanska i kao neposredno ugrožena, s preživjelim ostatkom naroda koji nije malen, pobunila. E sad, ta pobuna je, po mom mišljenju, loše vođena, ekstremno vođena, i s jedne i s druge strane. Od HDZ-a da očisti Srbe…” A što se Oluje tiče, to, po Ćosiću, nije bilo oslobođenje Hrvatske, nego protjerivanje Srba iz Hrvatske, uz ovu argumentaciju: – Hrvatska nije legitimirala taj svoj čin davanjem srpskom narodu prava na samoupravu, političke slobode, nego je govorila o protjerivanju neprijatelja, agresije, velikosrpstva… Nijedna demokratska ideja nije bila izrečena od strane Tuđmana i vodstva HDZ-a, odnosno Vlade Hrvatske, čak ni demagoška. To je izvršeno brutalno ustaški, cijela ta akcija. Evo, danas čitam u novinama, negdje je pronađeno, da je u koloni ubijeno dvije hiljade ljudi koji su bili u povlačenju. Dvije hiljade ljudi – to nije manji zločin od srpskog zločina ubijanja zarobljenih muslimana… HRVATSKA DANAS: Može li se ovako do boljih odnosa sa Srbima? Bez ikakve dvojbe, Oluja je jedna od onih hrvatsko-srpskih tema oko koje je čak i teorijski nemoguće uspostaviti zajednički nazivnik, jer zadire u identitet jednog i drugog naroda, i s tim se, smatram, moramo pomiriti. U drugom dijelu razgovora Dobrica Ćosić i ja smo definirali tri točke u kojima bi se Hrvati i Srbi mogli složiti (ako već nisu), a to su: kritički stav prema Jugoslaviji – doduše, svatko sa svoga stajališta (1), kritički stav prema Titu – također svatko iz svog kuta (2) i osuda četništva (3). SFRJ KOBNA ZA SRBE O Jugoslaviji mi je Ćosić rekao: – Ja smatram da je za srpski narod kobno prihvaćanje Jugoslavije… Smatrao sam da je srpsko inzistiranje na jugoslavenstvu i na Jugoslaviji teška i opasna zabluda… Za Tita mi je rekao sljedeće: – Tito je najveća povijesna ličnost hrvatskog naroda, i on je u stvari omogućio stvaranje hrvatske države. On je po ideologiji autentičan kominternovac. A o četnicima (poznato je da se u Drugome svjetskom ratu Ćosić kao partizan borio protiv četnika) reče mi ovo: – Ja četništvo smatram talogom, mračnim, otrovnim talogom srpskog naroda – to ravnogorsko četništvo, koljačko četništvo. To je najveća sramota i najveće zlo srpskog naroda. Ja toliko prezirem i toliko se stidim četništva da sam, dok sam bio Jugoslaven, uvijek pisao, govoreći o neprijateljima: prvo četnici pa tek onda ustaše… Bilo je jedno vrijeme (u ratu – op. a.) kad u Zapadnoj Moravi seljaci nisu mogli da se kupaju od leševa (žrtava četničkog terora – op. a.), usmrdjelih leševa. Morava je tekla i nosila te leševe. Pa žene više nisu mogle da peru onaj grubi veš, posteljinu, u Moravi, od straha od tih leševa. The post Jasenovac, Stepinac, Oluja… appeared first on Global Serbia.

Block title

Magazin