Na Novom Johanesovom groblju u nemačkom gradu Majsenu, duboko u Saksoniji, odjeknuli su pre nekoliko dana zvuci trube i minut ćutanja – počast koja je, posle više od jednog veka, konačno stigla do šesnaest srpskih ratnih zarobljenika iz Prvog svetskog rata. Povodom postavljanja novih krstova i pločica sa njihovim imenima, na groblju je održana komemorativna svečanost kojoj je, u ime Republike Srbije, prisustvovao prvi savetnik Ambasade Srbije u Berlinu, Dragan Popović.
Reklama
Događaju su prisustvovali predstavnici Nemačkog udruženja za brigu o ratnim grobovima za saveznu pokrajinu Saksoniju, predstavnici lokalnih institucija, ali i čovek čije prisustvo je svečanosti dalo poseban, lični ton – Miloš Simić, poreklom iz sela Šavac kod Paraćina, čukununuk srpskog vojnika Svetozara Miloševića, koji je na ovom groblju sahranjen još u vreme Velikog rata.
Priča koja je čekala više od veka
Iza ovog susreta stoji, naime, mnogo više od jedne komemoracije – stoji višegodišnja potraga za istinom. Prema pisanju Kurira, Miloš Simić je godinama tragao po srpskim i nemačkim arhivama, starim vojnim spiskovima i crkvenim knjigama, sve dok nije uspeo da pronađe grob svog čukundede. Iz sačuvanih dokumenata je saznao da je Svetozar Milošević, kao kaplar srpske vojske, zarobljen kod Ražnja 17. novembra 1915. godine, i da je u zarobljeništvu u Majsenu preminuo u maju 1916. godine. Tragajući za njegovim grobom, Simić je otkrio i identitet još jedanaest srpskih vojnika koji su, poput njegovog pretka, umrli u ovom logoru i više od sto godina počivali daleko od otadžbine, bez imena na krstu.
Novo Johanesovo groblje u Majsenu, prema podacima Nemačkog udruženja za brigu o ratnim grobovima, ukupno čuva 172 ratna groba iz oba svetska rata – među kojima su, zahvaljujući ovakvim komemoracijama, konačno prepoznatljivi i grobovi srpskih vojnika koji su, kao ratni zarobljenici, izdahnuli daleko od svojih porodica.
Odata počast, sačuvano sećanje
Prvi savetnik Popović položio je cveće na spomen-obeležje i zahvalio Udruženju za brigu o ratnim grobovima na predanom radu i decenijama posvećenosti očuvanju uspomena na stradale srpske vojnike. Kako je istakao, upravo takva vrsta rada doprinosi da se istorijsko sećanje ne izgubi, već prenese na naredne generacije.
Počast preminulim srpskim ratnicima odata je uz zvuke trube i minut ćutanja – skroman, ali dubok gest poštovanja prema žrtvi i stradanju ljudi čija su imena, tek sada, ponovo ispisana na krstovima u tuđoj zemlji, sto deset godina nakon što su tamo izdahnuli.
Foto: Ambasada Srbij eu Parizu
Izvor: Rasejanje.info
