Desanka Maksimović ostala je jedno od najznačajnijih i najvoljenijih imena srpske književnosti, pesnikinja čiji su stihovi decenijama pronalazili put do čitalaca svih generacija. Rođena 16. maja 1898. godine u Rabrovici kod Valjeva, detinjstvo je provela u Brankovini, prostoru koji će zauvek ostati duboko urezan u njenoj poeziji i u njenom osećanju zavičaja.
Reklama
Njen životni i stvaralački put bio je izuzetno bogat. Studirala je svetsku književnost, opštu istoriju i istoriju umetnosti u Beogradu, radila kao profesorka, usavršavala se u Parizu i celog života ostala verna knjizi, školi i jeziku. Tokom dugog stvaralačkog veka objavila je više od pedeset knjiga poezije, proze, književnosti za decu, putopisa i prevoda, ostavljajući za sobom delo koje je postalo deo kulturnog pamćenja srpskog naroda.
Desankina poezija je prepoznatljiva po iskrenosti, jasnoći i emocionalnoj toplini. Pisala je o ljubavi, slobodi, ljudskoj dobroti, stradanju i dostojanstvu, a njeni stihovi i danas deluju podjednako živo i blisko. Pesme poput „Predosećanje”, „Strepnja”, „Opomena”, „Tražim pomilovanje” i „Pokošena livada” zauzele su posebno mesto u srpskoj književnosti, dok je „Krvava bajka” ostala snažno i potresno svedočanstvo o stradanju nevinih u Drugom svetskom ratu.
Iako je stvarala u različitim književnim oblicima, Desanka Maksimović je pre svega ostala pesnikinja ljudske bliskosti i unutrašnje snage. Njena reč je bila tiha, ali postojana; jednostavna, ali duboka; lična, a istovremeno univerzalna. Zato se i danas doživljava kao pesnikinja koja nije govorila samo svoje vreme, već i vreme svih onih koji u poeziji traže utehu, istinu i lepotu.
Izvor: Rasejanje.info
